روزی لرد ویشنو در غار عمیقی در كوه دورافتاده ای با شاگردش نشسته و مشغول مراقبه بود. پس از اتمام مراقبه، شاگردش به قدری تحت تأثیر قرار گرفته بود كه خود را به پای ویشنو انداخت و از او خواست كه او را قابل دانسته و به عنوان قدرشناسی به او اجازه دهد كه به استادش خدمت كند. ویشنو با لبخند سرش را تكان داد و گفت: "مشكلترین كار برای تو این است كه بخواهی با عمل، تلافی چیزی را بكنی كه من آن را رایگان به تو دادهام". شاگرد به او گفت: "خواهش میكنم استاد! اجازه دهید كه افتخار خدمت به شما را داشته باشم". ویشنو موافقت كرد و گفت: "من یك لیوان آب سردِ گوارا میخواهم". شاگرد گفت: "الساعه استاد". و در حالی كه از كوه سرازیر میشد، با شادی آواز میخواند. پس از مدتی به خانه ی كوچكی كه در كنار دره ی زیبایی قرار داشت رسید. ضربه ای به در زد و گفت: "ممكن است یك پیاله آب سرد برای استادم بدهید؟ ما سانیاسهای آوارهای هستیم كه در روی این زمین خانه ای نداریم". دختری شگفتزده در حالی كه نگاه ستایش آمیزش را از او پنهان نمیكرد به آرامی به او پاسخ داد و زیرلب گفت: "آه... تو باید همان كسی باشی كه به آن مرد مقدس كه در بالای كوه های دوردست زندگی میكند، خدمت میكنی. آقای محترم ممكن است به خانه من آمده و آن را متبرك كنید". او پاسخ داد: "این گستاخی مرا ببخشید ولی من عجله دارم و باید فوراً با آب به نزد استادم بازگردم". "البته او از اینكه شما خانه ی مرا بركت دهید ناراحت نمیشود، زیرا او مرد مقدس بزرگی است و شما به عنوان شاگرد او موظف و ملزم هستید به كسانی كه شانس كمتری دارند، كمك كنید". و دوباره تكرار كرد: "لطفاً فقط خانه ی محقر مرا متبرك كنید. این باعث افتخار من است كه میتوانم از طریق شما به خدا خدمت كنم". داستان بدین ترتیب ادامه یافت. او به نرمی پذیرفت كه وارد خانه شده و آن را متبرك سازد. پس از آن هنگام شام فرارسید و او متقاعد گشت كه آنجا بماند و با شركت در شام غذا را نیز بركت دهد. از آنجایی كه بسیار دیر شده بود و تا كوه نیز فاصله زیادی بود و در تاریكی شب ممكن بود كه آب به زمین بریزد، موافقت كرد كه شب را در آنجا بماند و صبح زود به سوی كوه حركت كند. اما به هنگام صبح متوجه شد كه گاوها ناراحت هستند و با خود گفت اگر او میتوانست فقط همین یك بار به آن دختر در دوشیدن شیر كمك كند بسیار خوب میشد، زیرا از نظر لرد كریشنا گاو حیوان مقدسی است و نباید در رنج و عذاب باشد. روزها تبدیل به هفته ها شد و او هنوز در آنجا مانده بود. آنها با یكدیگر ازدواج كردند و صاحب فرزندان زیادی شدند. او بر روی زمین خوب كار میكرد و در نتیجه محصول فراوانی نیز به دست می آورد. او زمین بیشتری خرید و به زودی آنها را به زیر كشت برد. همسایگانش برای مشورت و دریافت كمك، به نزد او می آمدند و او به طور رایگان به آنها كمك میكرد. خانواده ثروتمندی شدند و با كوشش او معابدی ساخته شد. مدارس و بیمارستانها جایگزین جنگل شدند. و آن دره جواهری بر روی زمین شد. نظم و هماهنگی بر زمینهای بایر و غیرقابل كشت حكمفرما شد. وقتی خبر صلح و آرامش و ثروتی كه در آن سرزمین وجود داشت به گوش مردم رسید، جمعیت زیادی به آنجا روی آوردند. در آنجا خبری از فقر و بیماری نبود و مردان به هنگام كار در مدح و ستایش خدا آواز میخواندند. او شاهد رشد فرزندانش بود و از اینكه آنها به او تعلق داشتند خوشحال بود. روزی به هنگام پیری، همانطور كه روی تپه كوچكی در مقابل دره ایستاده بود، راجع به آنچه كه از زمان ورودش به دره اتفاق افتاده بود فكر میكرد. تا جایی كه چشم كار میكرد مزرعه هایی بود سرشار از ثروت و وفور نعمت و او از این وضع احساس رضایت میكرد. ناگهان موج عظیمی از جزر و مد در برابر دیدگانش تمام دره را دربرگرفت و در یك لحظه همه چیز از دست رفت. همسر، فرزندان، مزارع، مدارس، همسایگان، همه از میان رفتند. او گیج و حیران به مردم كه در برابر دیدگانش از بین میرفتند خیره شده بود. و سپس او ویشنو را دید كه در سطح آب ایستاده است و با لبخندی تلخ به او مینگرد و میگوید، "من هنوز منتظر آب هستم".



این داستان زندگی انسان است. و برای همه چنین اتفاقی افتاده است. ما كاملاً فراموش كرده ایم كه چرا در اینجا هستیم. اولاً چرا آمده ایم؟ چه چیزهایی را باید بیاموزیم و یا كسب كنیم؟ از چه چیز آگاه شویم؟ ما كیستیم؟ و از كجا آمده ایم؟ و به كجا میرویم؟ سرچشمه و مبدأ ما كجاست؟ و علت سفر و ورودمان به این زندگی و این بدن و این جهان چیست؟ و تا به حال چه چیزهایی به دست آورده ایم. اگر موجی از جزر و مد به سراغمان بیاید كه قرار هم هست چنین موجی بیاید، چون همیشه چنین بوده است؛ و آن موج مرگ است با فرارسیدن آن، همه چیز از دست میرود. فرزند، خانواده، نام، شهرت، پول، قدرت، مقام و موقعیت همه چیز فقط در یك لحظه از دست میرود. و شما تنها میمانید، تنهای تنها. تمام كارهایتان نیمه تمام باقی میماند. و یكباره متوجه میشوید تمام آن چیزهایی را كه برایش زحمت كشیده اید، چیزی به جز یك رؤیا نبوده است. و دستها و قلبتان خالی مانده است. شما به هر حال روزی ناگزیر خواهید شد كه با خدا و هستی مواجه شوید. هستی همیشه در انتظار بوده است. در واقع زمانی بسیار طولانی منتظر شما بوده تا آن چیزی را كه از ابتدا به خاطرش به اینجا فرستاده شده بودید همراه خود بیاورید. ولی شما به خواب رفته و درگیر هزاران رؤیای گوناگون گشته اید. و تا به حال هیچكاری به جز دیدن رؤیا انجام نداده اید، زیرا با فرارسیدن مرگ همه چیز از ذهن پاك میشود. حقیقت، مرگ نمیشناسد و با مرگ از میان نمیرود، زیرا پایدار، نامیرا و ابدی است. تمام آن چیزهایی كه میمیرند، با مرگ خود ثابت میكنند كه غیرواقعی، وهمی، مایا و رؤیا هستند. رؤیا اگر شیرین هم باشد، باز یك رؤیاست. شما ممكن است در رؤیای جهنم یا بهشت باشید ولی زیاد فرقی نمیكند. لحظه ای كه بیدار میشوید، درخواهید یافت كه كاملاً خالی هستید. خالی از جهت منفی، نه به معنای مثبت، آنطور كه بودا آن را تجربه كرده و با آن آشناست و نه تهی بودن از نفس، بلكه خالی از تمام چیزهایی كه نفس شما سعی داشته است آن را انجام دهد. پر از نفس و خالی از هر گونه دستاورد و ادراك و دانش. این بدان معنا نیست كه نفس از دانش بیبهره است، چون نفس بسیار دانا و زیرك است و هر نوع اطلاعاتی را گرد میآورد، زیرا معتقد به جمعآوری و ذخیره است. نفس چیزی به جز طمع نیست نام دیگر نفس، طمع است و میخواهد همه چیز را مالك شود. ولی تمام چیزهایی كه مالك آن بوده اید و یا آنچه را كه در رؤیای خود انجام داده اید، همه از دست خواهند رفت. لحظه ای كه بیدار شوید، در شگفت خواهید بود كه تا چه اندازه وقت خود را به هدر داده اید. و چه زندگیهایی را در رؤیا به سر برده و چه رؤیاهایی را زندگی كردهاید.

جستجوگر بودن بدین معناست كه از این رؤیا بیرون بیاییم. یعنی برای بیدار شدن تلاش كنیم. بیداری یعنی بودا شدن و هوشیار و آگاه بودن، و سرشار شدن از نور درونی به طوری كه ناآگاهی و بیخبری و خواب شما از میان برود و تاریكی خواب، دیگر از درونتان محو گشته و شما كاملاً بیدار گردید.

(کتاب تائوئیزم 1(سخنرانی های اشو در باره ی سوترا های لائوتسو) - صفحه 52 تا 55)

(185/آل عِمران): هر شخصى طعم مرگ را مى چشد، .... زندگى این دنیا خواب و خیالى بیش نیست.

(42/الزمر): خدا نفسها را هنگامی که پایان زندگیشان فرا میرسد، میمیراند، و همچنین هنگام خوابیدن. بنابراین، او بعضی را در خلال خوابشان پس میگیرد، در حالی که دیگران اجازه دارند تا مدتی که برای آنها تعیین شده است به زندگی خود ادامه دهند. این باید درسی باشد برای مردمی که تفکر میکنند.

(24/یونس): مثال زندگی این دنیا مانند این است، ما آب را از آسمان نازل میکنیم تا با آن همه گونه گیاهان را در ارض برویانیم و برای مردم و حیوانات غذا فراهم کنیم. اهالی آن گمان میکنند که کاملا قادر هستند، سپس، قضاوت ما شب یا روز میآید و آن را کاملا لمیزرع باقی میگذارد، گویی که روز قبل هیچ چیزی وجود نداشته است. ما اینچنین آیات را برای متفکران توضیح میدهیم.